Patelnia żeliwna: dlaczego warstwa nieprzywierająca znika po myciu

Higiena to najczęstszy powód nieporozumień. Badania pokazują, że na świeżo umytej desce drewnianej bakterie giną szybciej niż na plastikowej, ale tylko wtedy, gdy drewno jest zadbane i nie ma starych, głębokich cięć. Tworzywo wygrywa, gdy myjesz je w wysokiej temperaturze i regularnie wymieniasz. Praktyczna zasada: jedna deska do surowego mięsa, druga do warzyw i pieczywa. Jeśli używasz drewna do mięsa, po krojeniu sparz je wrzątkiem i wysusz pionowo.

Wybór deski do krojenia sprowadza się zwykle do pytania: drewno czy tworzywo. To złe pytanie, bo oba materiały mają swoje miejsce w kuchni, a o jakości pracy decyduje coś innego — sposób użytkowania i utrzymania czystości. Deska, która nie jest regularnie myta i suszona, niezależnie od materiału stanie się siedliskiem bakterii i źródłem przykrych zapachów.

Moment, w którym zawiniło Jeśli ciasto rośnie, a potem nagle osiada w trakcie pieczenia, problem zwykle tkwi w zbyt wczesnym otwarciu piekarnika lub zbyt wysokiej temperaturze. Gdy wierzch zastygnie i zrobi się sztywny, a środek wciąż jest płynny, para wodna rozsadza skorupę i całość klapnie. Jeśli natomiast ciasto wygląda dobrze aż do wyjęcia, a opada dopiero na blacie, przyczyną jest gwałtowne oziębienie i brak podparcia dla struktury. W pierwszym przypadku trzeba regulować proces pieczenia, w drugim — sposób studzenia.

Typowe błędy to zbyt długie blanszowanie, które rozgotowuje produkt i zamienia go w papkę, oraz wrzucanie mokrych kawałków do tłuszczu. Równie częsty błąd to blanszowanie na zapas i trzymanie produktu w wodzie — wtedy cała praca idzie na marne. Blanszuj bezpośrednio przed smażeniem albo natychmiast schładzaj w lodowatej wodzie i bardzo dokładnie osuszaj. Woda z blanszu musi zostać usunięta, zanim produkt dotknie tłuszczu, inaczej drugi etap nie zadziała.

Najczęstszy błąd to traktowanie deski jako rzeczy wiecznej. Drewniana po kilku latach może się rozeschłać, jeśli była myta w zmywarce albo suszona na kaloryferze. Plastikowa z głębokimi rowkami nadaje się już tylko do wyrzucenia. Druga pomyłka to używanie tej samej deski do surowego mięsa i gotowych produktów — nawet po wytarciu zostają na niej bakterie. I trzecia: suszenie deski na płasko. Woda pod spodem nie odparowuje, co sprzyja pleśni.

Najskuteczniejsza zasada: nie otwieraj piekarnika, dopóki nie minie co najmniej 70% czasu pieczenia. Potem sprawdź patyczkiem i ewentualnie dopiecz. Po wyjęciu odstaw ciasto w spokojnym miejscu, bez przeciągów. Jeśli opadnie mimo wszystko, zapisz, co się stało — za drugim razem wyeliminujesz jedną przyczynę i zobaczysz różnicę.

Grubość i rozmiar mają większe znaczenie, niż się wydaje. Deska cieńsza niż dwa centymetry ślizga się po blacie i podskakuje przy siekaniu. Stabilna deska to taka, która leży płasko i nie przesuwa się. Jeśli nie ma podkładek antypoślizgowych, wystarczy podłożyć pod nią wilgotną ściereczkę. Zbyt mała deska przy krojeniu dużych warzyw zmusza do improwizacji i zwiększa ryzyko skaleczenia.

If you have any inquiries about exactly where and how to use Http://mediawiki.copyrightflexibilities.Eu, you can contact us at our web page. Wybór sprowadza się do tego, jak gotujesz. Jeśli cenisz noże i lubisz drewno, wybierz twarde gatunki, pielęgnuj je olejem i nigdy nie wstawiaj do zmywarki. Jeśli zależy ci na szybkim sprzątaniu i dezynfekcji, tworzywo będzie praktyczniejsze — byle wymieniać je, gdy pojawią się głębokie rysy. W obu przypadkach liczy się nie materiał, a dyscyplina: osobne deski do surowego i gotowego jedzenia, dokładne mycie i suszenie w pozycji pionowej.

Tworzywo nie znaczy gorsze — znaczy inne Deski z tworzywa są łatwiejsze w utrzymaniu: można je umyć w zmywarce, wyparzyć i zdezynfekować. Nie chłoną soków ani zapachów, więc po krojeniu ryby czy cebuli nie trzeba się martwić, że następnego dnia deska będzie pachnieć. Mają jednak wadę: remont mieszkania twarda powierzchnia szybciej tępi noże. Poza tym plastik łatwo się rysuje, https://Gummipuppen-Wiki.de/index.php?title=Termometr_kuchenny:_błąd,_który_psuje_każde_mięso a w rowkach gromadzą się resztki jedzenia. Deskę z widocznymi, głębokimi rysami lepiej wymienić — nie da się jej domyć.

Ta metoda sprawdza się przy frytkach, warzywach korzeniowych, kalafiorze, brokułach, a także przy kawałkach drobiu w panierce. Wydaje się dodatkową czynnością, ale skraca smażenie i daje powtarzalny efekt. Kto raz zrobi frytki po blanszowaniu, ten zwykle nie wraca do smażenia na surowo.

Gotowe potrawy to najbardziej ryzykowna kategoria. Zupy, sosy i gulasze po zamrożeniu często się rozwarstwiają, bo tłuszcz i woda nie łączą się ponownie po rozmrożeniu. Dodatkowo mąka i śmietana tracą właściwości zagęszczające – sos po rozmrożeniu bywa wodnisty. Aby tego uniknąć, gotuj potrawę nieco gęstszą, a śmietanę dodawaj dopiero po rozmrożeniu i podgrzaniu. Ziemniaki w zupie po mrożeniu stają się ziarniste i mączyste – lepiej ugotować je osobno i dodać świeże. Ryż i makaron również źle znoszą mróz: rozmrożony ryż jest twardy i suchy, a makaron rozpada się na krótkie kawałki.