Zły dystans otuliny zbrojenia w stropie i co z tego wyniknie

Zacznij od ustalenia wymaganej grubości otuliny. Wynika ona z projektu, klasy ekspozycji środowiska i średnicy prętów. W stropach żelbetowych najczęściej mieści się w przedziale kilkunastu do kilkudziesięciu milimetrów, ale nie zgaduj. Jeśli dokumentacja podaje wartość, ustaw pod nią dystanse. Sprawdź też, czy pręty mają być odsunięte od deskowania dolną powierzchnią czy osią — to zmienia wysokość podkładki. Popełnienie błędu na tym etapie oznacza, że beton przykryje zbrojenie nierównomiernie, a w skrajnych przypadkach pręty zostaną odsłonięte po rozdeskowaniu.

Po montażu sprawdź każdy zakład, polej obróbkę wodą z węża i obserwuj, czy woda nie podcieka pod blachę. Warto zadbać o drożność rynny za kominem i o to, by nie gromadziły się tam liście. Obróbka wykonana z jednego kawałka blachy, z minimalną liczbą łączeń, przetrwa dłużej niż składana z wielu krótkich odcinków. Lepiej poświęcić więcej czasu na dokładne docięcie i spasowanie niż później rozbierać pokrycie.

Przy betonowaniu nie wrzucaj mieszanki z dużej wysokości i zagęszczaj ją wibratorem krótkimi odcinkami, przesuwając go równolegle do deski. Zbyt długie trzymanie wibratora w jednym punkcie wypycha kruszywo i osłabia beton przy powierzchni — potem trudno o gładkie lico. Po rozdeskowaniu od razu obejrzyj powierzchnię: rysy skurczowe i raki to sygnał, że mieszanka była zbyt rzadka albo zagęszczanie nierówne. Drobne ubytki wypełnij zaprawą naprawczą, zanim położysz izolację.

Przed betonowaniem zrób kontrolę. Sprawdź wysokość otuliny w kilku punktach stropu, szczególnie w środku przęsła i przy podporach. Oceń, czy siatka nie „pływa" i czy podkładki nie wypadły na zakładach prętów. Przy grubszych warstwach betonu warto rozłożyć dodatkowe dystanse w rzadszych miejscach, żeby zbrojenie nie opadło po wibrowaniu. Pamiętaj też, że wibratora nie wolno zatapiać w zbrojeniu — opuszczaj go pionowo między pręty, bo inaczej poprzesuwa podkładki i zniszczy wypracowaną otulinę. Dobrze ustawione dystanse oznaczają, że po rozdeskowaniu beton będzie miał równą, pełną otulinę, a strop zachowa założoną nośność i trwałość.

Do ubytków do kilku centymetrów głębokości użyj zaprawy naprawczej o skurczu kompensowanym, o konsystencji gęstej pasty. Nakładaj ją warstwami, zagęszczając każdą warstwę packą lub prętem, żeby nie zostawić pustek pod powierzchnią. Przy większych ubytkach, sięgających przez całą szerokość żebra, potrzebne jest deskowanie od dołu i zaprawa o płynniejszej konsystencji, wlewana lub wciskana pod ciśnieniem. Nie wypełniaj głębokich ubytków jednorazowo grubą warstwą — zaprawa osiądzie i straci kontakt ze zbrojeniem. Po naprawie utrzymuj wilgotność przez kilka dni zgodnie z zaleceniem producenta, osłaniając miejsce folią.

Najczęstszy błąd to deskowanie „na równo z murem". Wygląda schludnie na budowie, ale kończy się betonem widocznym na całej wysokości wieńca i wyraźnym pasem zimna na elewacji. Drugi typowy błąd to brak izolacji między wieńcem a kolory ścian do salonuą od strony wnętrza — ciepło ucieka wtedy przez beton do stropu, a na ścianie pojawia się wykład kondensacji. Wieniec warto oddzielić od muru warstwą izolacji także od spodu, jeśli konstrukcja na to pozwala, i nie żałować na to miejsca w projekcie.

Zaczynamy od ustalenia położenia wieńca względem lica ściany. Prawidłowo beton powinien być cofnięty od zewnętrznej płaszczyzny muru o grubość warstwy izolacji, która później przykryje wieniec. To odsunięcie ustalamy jeszcze przed deskowaniem i przenosimy na deskę za pomocą poziomicy i sznurka. Odsadzka zbyt mała oznacza odsłonięty beton na elewacji, odsadzka zbyt duża — niepotrzebnie wąską półkę, która utrudnia docieplenie i osłabia oparcie stropu.

Deskowanie zdejmuj, gdy beton osiągnie dostateczną wytrzymałość — zwykle po kilku dniach przy sprzyjającej pogodzie, dłużej w chłodzie. Po zdjęciu desek nie zostawiaj odsłoniętego wieńca na zimę: izolację układaj możliwie szybko i dokładnie na zakładkę z izolacją ściany. Pamiętaj o pasie izolacji nad wieńcem, na styku ze stropem — to miejsce, w którym mostek termiczny najczęściej wraca, nawet gdy samo deskowanie zostało wykonane poprawnie.

Podparcie montażowe to etap, na którym popełnia się najwięcej błędów. Stemple i belki podtrzymujące ustawia się w rozstawie podanym przez producenta lub projektanta, zwykle co półtora do dwóch metrów, na stabilnym podłożu. Podłoże musi być nośne — na gruncie rodzimym podkłada się podkładki, a nie stawia stempli bezpośrednio na piasku. Podparcie ustawia się przed układaniem belek i pozostawia do osiągnięcia przez beton wymaganej wytrzymałości, zwykle kilku tygodni, a nie „do następnego dnia".

Typowy błąd to stosowanie „czegoś, co jest pod ręką" — kawałków drewna, gruzu, cegieł lub kamieni. Drewno chłonie wodę, gnije i później tworzy pustkę pod zbrojeniem. Gruz i kamienie mają nierówną wysokość, więc otulina jest raz większa, raz mniejsza. Drugi częsty błąd to zadeptywanie podkładek podczas montażu siatki. Warto więc układać dystanse po ułożeniu prętów, a nie przed, i w miarę możliwości przywiązać je lub zaklinować, żeby nie przemieszczały się przy chodzeniu po zbrojeniu.

If you enjoyed this short article and you would like to get additional facts regarding otwórz kindly browse through the web site.